Rasoun Samandari volgde de opleiding tot beveiliger bij BMS Security. ‘Ik heb nog nooit zo’n bedrijf gezien. Dit is mijn familie.’
Tekst: Karin Stroo
Foto: Johannes Abeling
Het beveiligings- en opleidingsinstituut BMS Security (BMS = Bekwaam, Moedig en Servicegericht) huist in een vierkant pand aan de rand van een woonwijk in Badhoevedorp. Op de begane grond vind je de administratie, HR en de planning. Ook worden hier de sollicitatiegesprekken gevoerd. En dat laatste doet oprichter en eigenaar Bülent Doğan (46) nog steeds zelf, vertelt hij glimlachend: ‘Ik ben een controlefreak, denk ik. Maar ja, ik heb al zó veel sollicitatiegesprekken gevoerd en mensen opgeleid dat ik vind dat ik dat zelf het beste kan bepalen.’ Hij zegt het een beetje besmuikt, zonder een spoor van arrogantie.
Laagdrempelig
Elke twee weken op woensdag zijn er bij BMS Security sollicitatiegesprekken. Er zijn altijd minstens vijf sollicitanten, maar regelmatig zelfs twintig of dertig. Zij komen via het UWV, re-integratiebureaus, de website. Daarnaast heeft Doğan een recruiter in dienst die vroeger beveiliger was. ‘We zijn laagdrempelig,’ zegt hij. ‘Ik vraag de mensen: “Wie ben je? Wat doe je? Wat wil je? Hoe helpen we jou van je afstand tot de arbeidsmarkt af?” Ik vind “afstand” een rotwoord, maar ik moet het toch zeggen.’ Op de vraag hoe de verdeling is tussen mensen met en zonder die afstand, schiet Doğan in de lach. ‘Weet je, ik ben een autist. Ik heb ook problemen, haha. Waarmee ik maar wil zeggen: Hoe belangrijk is het? En wie bepaalt dat? Maar goed, we hebben zestig procent met en veertig procent zonder afstand.’ BMS Security biedt medewerkers een beveiligingsopleiding MBO-2 en een baan aan. ‘En dat is nog niet alles,’ benadrukt Doğan. ‘Vanaf het begin bekijken we waarom iemand een afstand heeft. Is er sprake van schulden? Wat speelt er privé? Hoe kunnen we helpen? Mijn HR-adviseur werkt al twintig jaar op deze positie en denkt ook mee.’
Jongen kan wel iets
Wat in het oog springt, is de enorme gedrevenheid van Bülent Doğan. Dat komt, zegt hij, doordat hij in eenzelfde situatie heeft gezeten als een groot deel van zijn werknemers. Met alleen een havodiploma op zak en met behoorlijk wat schulden leeft hij op zijn 22ste zes maanden op straat. De gemeente Amsterdam stuurt hem naar Schiphol, waar hij bagagekarren mag opruimen. Weer die lach: ‘Ik wilde dat helemaal niet, ik ging solliciteren op teenslippers en in korte broek. Zo hoopte ik dat ze me niet zouden aannemen.’ Maar hij wordt wel aangenomen. ‘Degene die me aannam, is de dame die nu voor mij de HR doet. Zij dacht: die jongen kan wel iets.’ Bülent Doğan volgt op Schiphol de opleiding tot beveiliger. Tijdens een van zijn laatste lessen wordt hem gevraagd of hij misschien zelf les wil geven. Na het behalen van zijn diploma geeft hij voornamelijk praktijkles, instructies en schrijft hij lesplannen. Tot hij na enkele jaren tegen de grenzen van zijn functie aanloopt. Hij besluit een eigen opleidingscentrum en beveiligingsbedrijf te beginnen. Het is dan 2015.
Familie
Intussen is beveiliger Rasoul Samandari (59) gearriveerd. Hij dacht dat het interview bij hem thuis zou zijn. ‘Mijn vrouw heeft op tafel allemaal lekkere dingen gezet, maar ja.’ Hij omhelst Bülent Doğan. ‘Wat zie je er weer knap uit,’ zegt die. Samandari is geboren in Afghanistan en woont nu in Amsterdam. Jaren werkte hij bij Stadstoezicht. Hoe kwam hij bij BMS Security terecht? ‘Ik kreeg Bülents telefoonnummer van iemand die ik bij een evenement tegenkwam,’ antwoordt Samandari. ‘Ik belde hem en zei dat ik belangstelling had voor werk als beveiliger. Dat was in 2018 en nu ben ik nog steeds hier. Ze hebben me met alles geholpen. Het is mijn familie.’ Doğan knikt: ‘Zo noemen we elkaar echt hier. De BMS-familie.’ Samandari: ‘Als ik eerlijk ben: ik heb nog nooit zo’n bedrijf gezien. Ze helpen altijd, of het nu grote of kleine problemen zijn.’ Zo vond Samandari de theoretische kant van zijn opleiding best moeilijk; BSM Security hielp hem. Maar in de praktijk kan hij snel beslissen, zegt hij, en werkt hij zelfstandig.
Bioscoop
Twee dagen in de week is hij met veel plezier aan de slag bij een Pathé-bioscoop. Meer dagen werken gaat niet vanwege fysieke beperkingen. Er gebeuren niet vaak vervelende dingen, soms glipt er iemand via de nooduitgang naar binnen, die stuurt Samandari dan weg. Eén keer gingen bezoekers met elkaar in gevecht, ook toen stuurde hij iedereen weg. Is hij niet bang dan? ‘Nee zeg. Ik heb ergere dingen gezien in mijn leven.’ Bülent Doğan, als Rasoul Samandari vertrokken is: ‘Als ik hem nu bij Pathé zie lopen, dat is niet in geld uit te drukken. Dat geeft me de grootste voldoening.’
Dit artikel is eerder verschenen in SW journaal 4 van 2023.
